Flow (teoria typów urody)

Flow w analizie kolorystycznej: koło zamiast dwunastu szufladek

Większość opisów systemu 12 typów urody przedstawia typy jako dwanaście stałych, odrębnych kategorii. Teoria flow ujmuje je inaczej: jako dwanaście punktów na zamkniętym kole, na którym każdy typ leży między dwoma sąsiadami i z każdym z nich dzieli jedną cechę wyróżniającą.^[1] Pełne koło wygląda tak: Czysta wiosna, Ciepła wiosna, Jasna wiosna, Jasne lato, Chłodne lato, Soft summer, Soft autumn, Ciepła jesień, Ciemna jesień, Ciemna zima, Chłodna zima, Czysta zima i z powrotem Czysta wiosna.

System 12 Blueprints autorstwa Christine Scaman przykłada do flow szczególną wagę: to samo koło, a nie tylko dwanaście stałych przystanków na nim, uważa za prawdziwy model tego, jak naprawdę różni się ludzka kolorystyka.^[2] Zamiast wciskać każdą klientkę do jednej z dwunastu oddzielnych szufladek, analiza uwzględniająca flow pyta, w którym dokładnie miejscu koła leży czyjaś kolorystyka: może to być blisko środka typu albo bliżej jednej z jego krawędzi.

Dlaczego granice znaczą więcej niż kategorie

Ponieważ sąsiednie typy na kole mają wspólną cechę (każda para styka się albo przez wspólną cechę drugorzędną, albo przez pokrewną cechę dominującą), przejście między nimi jest naprawdę płynne, a nie wyznaczone ostrą linią.^[1] Większość błędnych diagnoz w analizie typów urody zdarza się na tych granicach, a nie między typami z przeciwnych stron koła: nikt, kto naprawdę jest typem Czysta zima, nie zostanie pomylony z typem Soft autumn, ale Soft summer i Chłodne lato, bezpośredni sąsiedzi, są często mylone, bo różnica między nimi dotyczy stopnia, a nie rodzaju.

Ma to bardzo praktyczną konsekwencję. Ktoś, komu wynik wychodzi niemal na remis między dwoma sąsiednimi typami, nie patrzy na zepsuty test, tylko na rzeczywiste położenie blisko granicy na kole, dokładnie to, co według teorii flow przytrafia się sporej części ludzi. Właściwa reakcja to nie wymuszanie jednego twardego wyboru, tylko oparcie się na środku bliższego typu i traktowanie siostrzanych typów urody, czyli dwóch sąsiadów we flow, jako bezpiecznego miejsca, z którego można pożyczyć garść dodatkowych kolorów.

Flow a pary o wspólnej cesze

Warto odróżnić sąsiadów we flow od drugiego, niezwiązanego rodzaju relacji między typami: par, które mają tę samą cechę dominującą, choć wcale nie sąsiadują na kole. Na przykład Ciepła wiosna i Ciepła jesień mają dominujące ciepło, ale leżą po przeciwnych stronach koła i nie przechodzą jedna w drugą; ich cechy drugorzędne i trzeciorzędne za bardzo się do tego różnią. Flow opisuje konkretnie sąsiedztwo na kole, najbliższych sąsiadów, których łączy jedna cecha i miękka, płynna granica, a nie dowolne dwa typy, które przypadkiem mają coś wspólnego.

Flow w praktyce

Teoria flow jest najbardziej przydatna w trzech sytuacjach: gdy wynik testu albo drapingu wychodzi na styku dwóch typów, gdy w garderobie trzeba zdecydować, czy kolor pożyczony z sąsiedniej palety naprawdę się sprawdzi, i gdy chcesz zrozumieć, dlaczego dwie osoby nominalnie tego samego typu mogą wyglądać wyraźnie inaczej, zależnie od tego, jak blisko środka typu, a jak blisko jego krawędzi leży każda z nich. W każdym z tych przypadków koło daje uczciwszą, mniej zero-jedynkową odpowiedź niż traktowanie dwunastu typów jak szczelnie zamkniętych przegródek.^[3]

Jeśli twój test albo samodzielne sprawdzanie daje wynik na styku, zanim uznasz, że test zawiódł, sprawdź dwa typy po obu stronach twojego najlepszego wyniku na kole powyżej. Pełne ramy teoretyczne opisują artykuły typy urody według pór roku i system 12 typów urody.