Color Me Beautiful

Książka Color Me Beautiful

Color Me Beautiful: Discover Your Natural Beauty Through the Colors That Make You Look Great and Feel Fabulous ukazała się w 1980 roku. Jej autorka, Carole Jackson, była amerykańską konsultantką koloru, a książka sprzedała się w nakładzie ponad 25 milionów egzemplarzy, co czyni ją jedną z najlepiej sprzedających się książek o urodzie i stylu XX wieku.^[1] Powszechnie uważa się, że to właśnie ona przeniosła analizę kolorystyczną opartą na porach roku z niszowego pomysłu do głównego nurtu kultury konsumenckiej, dając zwykłym czytelnikom prosty sposób, by samodzielnie przypisać swoją kolorystykę do jednej z czterech nazwanych grup i według tego robić zakupy.

Podstawowa metoda książki polegała na porównaniu kolorytu skóry, włosów i oczu z wzorcowymi próbkami i opisami każdego z czterech typów urody, a potem na zbudowaniu garderoby wokół konkretnej palety zalecanych kolorów danego typu. Książka wprowadziła też dużą część codziennego słownictwa, którego analiza kolorystyczna używa do dziś: opisywanie czyjejś kolorystyki jako „ciepłej” lub „chłodnej” i traktowanie wyboru kolorów ubrań i makijażu jako czegoś, co da się zdiagnozować, a nie tylko odgadnąć na oko.

System czterech typów, który spopularyzowała

Pierwotny system Jackson dzielił ludzi na Wiosnę, Lato, Jesień i Zimę przede wszystkim według podtonu, z dodatkową oceną klarowności: Zimy i Lata zdefiniowano jako chłodne typy o niebieskim podtonie, a Wiosny i Jesienie jako ciepłe typy o żółtym podtonie, przy czym Wiosna i Zima były bardziej czyste i klarowne, a Lato i Jesień bardziej miękkie i stonowane.^[2] Tę strukturę czterech kategorii dokładniej opisuje hasło system 4 typów urody. W skrócie: dość dobrze oddaje barwę, ale nie rozdziela ludzi zbyt precyzyjnie według jasności i nasycenia, bo te dwa wymiary nie zostały wbudowane w pierwotne cztery kategorie tak niezależnie jak w późniejszych systemach.

Od czterech typów do dwunastu

Sama książka i szersza działalność konsultingowa, którą Jackson wokół niej zbudowała, rozszerzyły później cztery pierwotne kategorie do dwunastu podtypów. Odpowiadały w ten sposób na te same luki w jasności i nasyceniu, które ostatecznie skłoniły innych praktyków, przede wszystkim Kathryn Kalisz z systemem Sci\ART w 2000 roku, do zbudowania od podstaw w pełni trójwymiarowego modelu.^[2] Dziś struktura dwunastu typów urody, z której korzysta większość branży analizy kolorystycznej, w tym ten serwis, wywodzi się bezpośrednio z czterech pierwotnych kategorii Jackson, choć konkretne granice podziału na dwanaście typów sformalizowały niezależnie późniejsze szkoły praktyków. Jak dokładnie przebiegało to rozszerzenie, opisuje hasło typy urody według pór roku.

Odbiór i wpływ

W późniejszych tekstach o analizie kolorystycznej książkę traktuje się zwykle jako fundamentalny tekst popularyzujący branżę, a nie jako techniczne źródło, bo pod względem precyzji jej model czterech kategorii zastąpiły systemy dwunastu i szesnastu typów zbudowane bezpośrednio na wymiarach koloru Munsella: barwie, jasności i nasyceniu.^[2] Nie umniejsza to jej historycznej roli: niemal każda późniejsza szkoła, czy to Sci\ART, 12 Blueprints, House of Colour, czy koreańska analiza kolorystyczna, rozwinęła się w cieniu modelu czterech typów, który Jackson uczyniła powszechnie znanym, i w dużej mierze w odpowiedzi na jego luki. Książce często przypisuje się też spopularyzowanie samego języka pór roku, czyli mówienia o kimś, że jest „Zimą” albo „Latem”. To słownictwo przetrwało w całej branży niezależnie od tego, ile kategorii stosuje dana szkoła.

Firma dzisiaj

Color Me Beautiful nadal działa jako firma z siedzibą w McLean w stanie Wirginia. Oferuje szkolenia z analizy kolorystycznej, certyfikację dla konsultantek oraz produkty dla konsumentów, w tym kosmetyki do makijażu i poradniki stylizacji oparte na pierwotnym systemie typów urody.^[3] Pokrewne książki Carole Jackson, w tym kolejne tytuły o makijażu i osobistej stylizacji, są sprzedawane do dziś, a marka Color Me Beautiful pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych w branży analizy kolorystycznej, obok nowszych szkół skupionych na dwunastu typach i działającej w modelu franczyzy House of Colour.^[4]

Dziedzictwo

Niezależnie od metody, z której korzysta współczesna analiza kolorystyczna, czy to test dwunastu typów urody, dogrywki chust w House of Colour, czy sesja w koreańskim studiu analizy kolorystycznej, niemal wszystkie wywodzą część swojego słownictwa i struktury z czterech typów urody, które książka Jackson spopularyzowała w 1980 roku. Jej trwałym wkładem były nie tyle konkretne cztery kategorie, które większość poważnych praktyków od tego czasu dopracowała, ile idea, której słuszność potwierdziła komercyjnie: że wybór kolorów da się systematycznie zdiagnozować na podstawie własnej kolorystyki danej osoby, zamiast zdawać się wyłącznie na trendy czy zgadywanie. Nasz 4-minutowy test przenosi tę samą ideę do struktury dwunastu typów, w którą z czasem rozwinęły się cztery kategorie Jackson.