System 16 typów urody

Skąd w ogóle szesnasty podział

System dwunastu typów już ulepszył pierwotny model czterech pór roku, dodając jasność i nasycenie jako kryteria podziału obok barwy, ale nawet dwanaście kategorii nie odda dokładnie każdego prawdziwego człowieka. Niektórzy praktycy, zwłaszcza w dużej i dbającej o szczegóły branży personal color w Korei Południowej, zauważyli, że znaczna część klientów uparcie lokuje się między dwiema z dwunastu kategorii, bez względu na to, jak starannie przeprowadzi się draping. Zamiast wymuszać jedną, trochę błędną odpowiedź, zaczęli wyznaczać dodatkową granicę wewnątrz jednego lub kilku z dwunastu typów, co dało trzynastą, czternastą, piętnastą i szesnastą kategorię. Wynik nazywa się systemem 16 typów urody, choć w praktyce to nie tyle jeden ustalony system, ile rodzina podobnych rozszerzeń zbudowanych na tej samej podstawie dwunastu typów.^[1]

Podstawowa logika się nie zmienia. Odczyt w systemie szesnastu typów nadal opiera się na tych samych trzech osiach, których używa cała analiza kolorystyczna: barwie (ciepła czy chłodna), jasności (jasna czy ciemna) i nasyceniu (czyste czy miękkie), czyli na wymiarach zapożyczonych z systemu barw Munsella.^[2] Zmienia się szczegółowość: zamiast zatrzymywać się na dwunastu stałych punktach na kole kolorów, szkoła szesnastu typów dodaje kilka kolejnych przystanków, zwykle na granicach, na których dwa sąsiednie typy z systemu 12 typów urody już najpłynniej przechodzą w siebie.

Gdzie zwykle pojawiają się dodatkowe kategorie

Różne szkoły wyznaczają dodatkowe linie w różnych miejscach, ale powtarzają się dwa wzory. Pierwszy to podział typu podstawowego (ang. „true”), którego cechą dominującą jest barwa, na czystszą wersję zdominowaną przez barwę i wersję lekko przechodzącą w sąsiedni typ jasności lub nasycenia. Drugi to podział jednego z ośmiu typów „neutralnych” (tych, które wyznacza jasność lub nasycenie, a nie barwa) na odczyt jaśniejszy lub ciemniejszy i odczyt cieplejszy lub chłodniejszy, co w praktyce dodaje podział według cechy drugorzędnej do tego, który model dwunastu typów już ma.^[3]

Ponieważ nie ma żadnej instytucji, która ujednolicałaby przebieg tych dodatkowych granic, wynik w systemie szesnastu typów od jednej stylistki nie zawsze da się gładko przełożyć na terminologię innej. Szesnasta kategoria w jednej szkole może nazywać się „Deep Mute Autumn”, a w innej niemal identyczny odcień może być po prostu ściślejszym odczytaniem ciepłego końca typu Soft autumn. To główna praktyczna wada tego podejścia: większa precyzja w obrębie systemu jednej stylistki, ale mniejsza przenośność między systemami.

Związek z koreańską praktyką personal color

Koreańska analiza personal color to jedno z głównych miejsc, w których stosuje się system szesnastu typów, choć nie wszystkie koreańskie studia używają dokładnie szesnastu kategorii; niektóre stosują cztery, inne osiem, a jeszcze inne szesnaście lub więcej, zależnie od studia i potrzeb klienta. Drobniejszy podział często przedstawia się jako sposób na uchwycenie niuansów jasności i podtonu, które ścisły podział na dwanaście może przeoczyć. Ma to znaczenie na rynku z bardzo szeroką gamą karnacji i silnym kulturowym naciskiem na precyzyjne, indywidualne porady urodowe. Koreańska terminologia tych drobniejszych kategorii, czyli warianty true, light, deep i mute w każdym z czterech podstawowych typów, rozeszła się też po świecie dzięki treściom K-beauty i stylizacjom K-popu, więc klienci poza Koreą coraz częściej spotykają słownictwo systemu szesnastu typów nawet bez formalnej konsultacji.

Co to oznacza przy wyniku granicznym

Dla większości osób standardowy system 12 typów urody, w przypadkach granicznych sprawdzony z siostrzanymi typami urody, jest wystarczająco precyzyjny; adaptacje praktyków, takie jak 12 Blueprints, rozwiązują większość przypadków granicznych przez flow między sąsiednimi typami, a nie przez dodawanie zupełnie nowych kategorii.^[4] Odczyt w systemie szesnastu typów staje się naprawdę przydatny głównie dla osób, które w testach konsekwentnie wychodzą niemal na remis między dwiema sąsiednimi kategoriami systemu dwunastu typów; tam drobniejsze rozróżnienie może rozwiać prawdziwą niejednoznaczność, zamiast wymuszać arbitralny wybór. Ceną jest to, że porównywanie wyniku z systemu szesnastu typów między różnymi stylistkami albo z wynikiem testu dwunastu typów, takiego jak ten na tej stronie, wymaga większej uwagi, bo nazwy dodatkowych kategorii nie są ujednolicone tak, jak w dużej mierze są nazwy dwunastu typów. Jeśli chcesz najpierw uzyskać pierwszą, uporządkowaną odpowiedź, zanim zaczniesz rozważać drobniejsze podziały, zacznij od naszego testu dwunastu typów, który podaje zarówno główny typ, jak i drugi najbliższy typ urody, czyli tę samą informację o granicy, którą podział na szesnaście typów próbuje uchwycić w bardziej formalny sposób.